Wróciłam z długiego spaceru. Korzystając z wiosny ubrałam krótkie spodenki i ruszyłam. Drzewa porosły zielenią, taką żywą i świeżą, a niebo już dawno nie było tak niebieskie. Dużo czasu spędziłam dziś poza domem i myślę, że tak będzie coraz częściej. Na dworze jest tak ciepło, mogłabym cały czas chodzić w sukienkach. Tak naprawdę nawet zimą je noszę. Mam nadzieję, że ta wiosenna, kwiecista atmosfera pozwoli mi pisać coraz to lepsze teksty.
Na spacery najlepiej chodzi się samemu, ale czemu by tak od czasu do czasu nie zabrać siostry?
Wiosna jest cudowna, ale moją ulubioną porą roku nadal zostaje jesień.
Trzymajcie się ciepło i wiosennie! :-)
Do
wiatru
jak
co rano w niedzielę
wyszłam
i
patrzyłam unosząc powieki
jak
rozmywa się na sosnach biel
Nie
przychodził tu często ale
jak pojawił się w lutym
Nie było mnie tak dawno, że aż się sama dziwię co ja tu znów robię, ale muszę się wygadać, nie dam rady inaczej. Chodzę na warsztaty, uczę się uprawiać poezję. Nie jest łatwo ale nikt nie mówił, że będzie. W każdym razie jest przyjemnie, bo robię to co lubię najbardziej. Nie jest miło, kiedy bólem serca usuwam z wiersza zdania, które podobały mi się najbardziej. Nie to żeby były złe, ale mam tendencję do kończenia wiersza w jego środku i zaczynanie nowego wątku. Muszę nad sobą pracować i kończyć to co zaczęłam a nie omijać sprawy i udawać że nigdy tak nie miało być. Co wtorek po szkole latam do amfiteatru z teczką tekstów i pracuję nad nimi, dążąc do perfekcji. W środy natomiast spotykam się z większą grupą artystów i robimy różne bezbłędne rzeczy. Żyję tylko wtorkami i środami.
Efekty zabawy są takie:
Nie wiedziałam nawet, że mogę tak niebezpiecznie wyglądać :D
Mam to szczęście, że za moim blokiem istnieje łąka a zaraz za nią ogromny las. Mieszkam na przedmieściach, z dala od miejskiego zgiełku. Lubię to miejsce. Lubię obserwować jak z sezonu na sezon zmienia się widok z okien. Już od dłuższego czasu gościmy zimę a las prezentuje się tak:
Drzewa zimą wyglądają tak melancholijnie, a nie mogę oderwać on nich wzroku. Kocham takie widoki, ale najczęściej zza okiennej szyby. Zima mimo swojej magicznej atmosfery, jest odrobinę za długa.
Kilka dni temu do mojej szafy zawitało kilka nowych rzeczy. Jedną z nich jest sukienka, która mimo swojego typowo letniego materiału kojarzy mi się z zimą.
Kupiona została w ciucholandzie za całe 4,50 zł. :-) Nie mam nic przeciwko szperaniu w takich miejscach.
Mojej mamie niestety sukienka nie przypadła do gustu, za to gdy dyskutowałam z mamą na temat jej wyglądu, pewna starsza pani stanęła po mojej stronie, podzielając moje zdanie. Takim sposobem trafiła ona do moich rąk. Choć mimo twierdzeń mamy i tak bym ją przygarnęła za te pieniądze.
Swoim wyglądem pasuje mi do śnieżnego puchu, lecz nie jestem do końca pewna czy na taką pogodę jest odpowiednia. Ta sukienka jak widać ma swoich przeciwników i zwolenników. Podobno wygląda też jak koszula nocna dla staruszki ;-) Sukienki to zdecydowanie moja ulubiona część garderoby. Już za kilka miesięcy czeka mnie bal gimnazjalny i wybór sukienki. Co prawda już mam swoją wizję, ale pożyjemy, zobaczymy. Na sam koniec tradycyjnie zostawiam wam wiersz, przeplatany zmieniającymi się porami roku jak i ludźmi...
Drzewa zimą
Konwalie są zbyt delikatne, by znały
smak soli.
Róże są owlekane ukłuciami, nie
można ich porównać do konwalii.
Nauczyłam się milczeć z posępnym
kamieniem w gardle.
Nigdy nie znałeś mnie takiej.
Uzbierałam bukiet ze stu śnieżnych
pyłków,
po jedenastu chwilach zwiędły.
Chciałam perfekcji.
Do tej pory byłam szkicem
rysowanym od tyłu z zaprzęgiem do
zwiedzania ogrodu.
Teraz drzewa są martwe. Blizny tkwią
na mojej skórze.
Jestem tu gościem, lecz tubylcy nie
mają nic do zaoferowania
prócz twardych liści na dnie. Modre
strzępki stają się wątłe
i prawdopodobnie wkrótce wyrzekną się
obecności.
Kalekie łodygi graniczą ze schyłkiem.
Kiedyś byłam inna.
Różnię się od drzew, wciąż
imigruję, gdy one trwają w posadce.
Zamiast nałożyć na ranę plaster,
uwydatniałam ją, poszerzając szczelinę.
Przecież chabry nigdy nie będą
makami. Kiedy w końcu
będziesz zdolny to zrozumieć? Mimo,
że rosną tak blisko siebie,
a pewnego dnia być może umrą w ten
sam sposób co ja.
Mama zabrała mi książkę o Marilyn Monroe, którą właśnie czytałam, więc muszę poszukać sobie czegoś nowego. Zapewne mama zdążyć ją przeczytać zanim ja znajdę jakaś inną. We wszystkich bibliotekach w okolicy nie ma Nostalgii Anioła :-( Właśnie zaczęły mi się ferie, przypuszczam, że nie spędzę ich tak jakbym chciała. W drugim tygodniu będę chodzić do szkoły na zajęcia, które mają nas przygotować do egzaminów. Powinnam w pełni wykorzystać ten czas ferii, czy to mi się uda? Nie wiem, w każdym razie zamierzam się dobrze bawić. Mam cichą nadzieję, że będzie choć trochę okazji do napisania czegoś nowego. Mam pełno pomysłów, ale potrzebuję dłuższej chwili spokoju, żeby usiąść i wyrzucić z siebie wszystko.
Zawsze podobały mi się klatki dla ptaków. Marzyłam, żeby mieć taką piękną dużą klatkę, a nigdy nie udało mi się uczynić moich marzeń rzeczywistymi. Jestem pełna nadziei, że już niedługo znajdę klatkę, którą będę mogła zanieść do domu. Nie zamierzam w niej trzymać ptaków, a kwiaty. Ewentualnie świece :-) Rok temu udało mi się napisać coś zainspirowanego tym motywem. Pokazuję wam kolejny wiersz, mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu.
Polecam wam przy czytaniu posłuchać tej melodii, mi zawsze lepiej się czyta przy muzyce ;-)
Firmament z cegieł
Zbudowałam ci firmament z cegieł
w twojej małej klatce -
byś już nigdy nie odszedł.
W końcu tak długo czekałam...
Zaparzyłam już herbatę
w porcelanowej filiżance,
już ubrałam moją sukienkę z kokardami,
udekorowałam pokój zapachem róż,
splotłam włosy w swoje złudzenia
wpatrując się w wskazówki zegara...
Zamknę klatkę na klucz,
nie pozwolę twoim dłoniom się uwolnić.
Zostawię zapalone światło i odsłonięte firanki,
byś przypadkiem nie zgubił drogi.
Nie chcę być rozsądna...
Powitałam deszcz
czekając na dygotanie serca.
Straciłam równowagę śniąc sen
okaleczony tęsknotą.
Postawiłam naprzeciw siebie lustro
bym nie czuła się samotna
czekając na ciebie.
Teraz usta nie mówią,
ręce drżą
Nieznany odgłos otwieranych drzwi...
a twoja filiżanka jest nadal pusta.
Unoszę powieki licząc kwiaty w kałamarzu
znów nie przyszedłeś
znów siedzę tu sama
czemu cię nie ma?
znowu ocieram oczy półdźwiękiem łez.
Herbata zdążyła wystygnąć
wyczekując na melodię twoich stóp
unikając pobłażliwych słów.
Ptaki z klatki już odleciały
zostań
na moment
Czy stworzyłam coś co sprawiło iż odszedłeś na zawsze?
Ułożyłam się właśnie wygodnie w fotelu, a kąciki moich ust rozkoszują się herbatą. Chciałam się po prostu przywitać. Jak się macie? Ja przyznam, że jestem okropnie zmęczona przeżywaniem kolejnego dnia. Powinnam mniej rozmyślać. Dalej nie mogę pogodzić się z tym, że mamy już nowy rok. Dziwnie się czuję myśląc, że tamten po prostu był i przeminął. A był jednym z najbardziej wyczerpujących, najbardziej szalonych i najcudowniejszych jakie udało mi się przeżyć. Jednak teraz nie narzekam, jest dobrze, tak jak miało być. Zbliża się kolejny konkurs poetycki, zamierzam się na niego wybrać, życzcie mi powodzenia :-) A teraz zostawiam was z kolejnym wierszem, może przypomną wam się święta... zeszłoroczne, lub jakieś z przed lat.
Niewysłane listy
Blade dłonie na okiennej szybie,
zdarty lakier do paznokci,
świecące lampki otulone w nadzieję,
płatki śniegu pływające w
powietrzu,
życzenia uwięzione w śnieżnej
kuli, karmazynowa sukienka na wieszaku w starej szafie -
Piszę do was w ten chłodny wieczór, kiedy za oknem drzewa pochowały się w ciemnym obszarze ja znudzona mówieniem do ścian, postanowiłam założyć bloga. Nie jestem co do końca pewna czy znajdzie się ktoś, kto będzie miał ochotę na czytanie tego co mam akurat do powiedzenia. Potraktuję to jako doświadczenie, a jeśli po drodze jakiś dobry człowiek zatrzyma się u mnie choć na chwilę będzie mi ogromnie miło, obiecuję.
Mówią na mnie Frania. Imię wprawdzie mam inne, jednak to służy mi jako pseudonim. Nie ma w moim życiu niczego co kocham bardziej od pisania. No może zachody słońca. Piszę już od małego. Próbowałam różnych, naprawdę różnych form: od tekstów piosenek do książek, zaprzestając na poezji. Mam za sobą kilka konkursów poetyckich. Udało mi się w każdym z nich zostać laureatem. Jestem z tego powodu niewyobrażalnie szczęśliwa. Marzy mi się wydać kiedyś własny tomik, ale to jeszcze przyjdzie w swoim czasie, mam nadzieję. Pomyślałam sobie, że skoro komuś tam podoba się to co piszę, jest miło przyjmowane, to może spodoba się i wam. I właśnie wierszami chciałabym się z wami dzielić, ale nie raz odejdę od tego tematu i będę po prostu sobą - piętnastolatką. Naprawdę będzie mi przyjemnie spędzać czas na pisaniu dla was i dawaniu wam wszystkiego co mam w tej chwili w zanadrzu.
